Κλαυδιά - Δελίκηπος Ευρωπαϊκό Μονοπάτι Ε4

ΕΚΔΡΟΜΕΣ / ΜΟΝΟΠΑΤΙΑ ΤΗΣ ΦΥΣΗΣ / ΠΕΡΙΟΧΗ ΛΑΡΝΑΚΑΣ / Κλαυδιά - Δελίκηπος Ευρωπαϊκό Μονοπάτι Ε4
Το πρώτο τμήμα της διαδρομής ξεκινά στο χωριό Κλαυδιά και καταλήγει στο Πάρκο Δελίκηπου.

Πρόκειται για ένα μικρό πάρκο, το οποίο είναι πραγματικά «πνιγμένο» στο πράσινο.

Πανύψηλα πεύκα σου χαρίζουν εκτός από την σκιά τους και το άρωμα τους.

Στο πάρκο θα βρεις παιδική χαρά, έτσι ώστε τα παιδιά σας να παίζουν με απόλυτη ασφάλεια, καθώς εσείς θα ασχολείστε με την ετοιμασία του Εθνικού μας φαγητού σπορ, την σούβλα, στο κατάλληλα διαμορφωμένο για αυτό τον σκοπό χώρο.

Πόσιμο νερό υπάρχει πάντα και στο χώρο υπάρχουν τουαλέτες.

 
Το πάρκο και ο εκδρομικός χώρος, σαν σύνολο είναι μικρής έκτασης, για αυτό και θα πρέπει, τις Κυριακές και τις αργίες, να πας στην περιοχή πολύ ενωρίς για να εξασφαλίσεις τον χώρο σου. Χώρος στάθμευσης υπάρχει

Η γύρω περιοχή είναι ημιορεινή, ενώ η γεωλογική σύστασή της αποτελείται από προσκεφαλοειδείς λάβες και φραγιά διαβάση, διαβάση και προσχωσιγενή κοιτάσματα.

Η δασική βλάστηση αποτελείται κυρίως από πεύκα της Καλαβρίας, κυπαρίσσια, αγριελιές, Μεσογειακά κράταιγα και σχίνα ενώ τα καρποφόρα δέντρα είναι η ελιά και η χαρουπιά.

Από τα Κλαυδιά η διαδρομή πηγαίνει νοτιοδυτικά προς τη Μονή Σταυροβουνίου, περνά τις εκκλησίες της Παναγίας της Στάζουσας, του Αγίου Μοδέστου και της Αγίας Βαρβάρας.

Η Μονή Σταυροβουνίου χτίστηκε το 327 από την Αγία Ελένη, η οποία άφησε κομμάτι του Τιμίου Σταυρού εκεί και έτσι δόθηκε το όνομά της. Οι γυναίκες δεν επιτρέπεται να εισέλθουν στο μοναστήρι.

Η Μονή της Παναγιάς της Στάζουσας

H εκκλησία της Παναγίας Στάζουσας είναι μετόχι της Mονής Σταυροβουνίου. Ο δρόμος που παλαιότερα ήταν χωματόδρομος και με πρωτοβουλία της κοινότητας σιγά σιγά ασφαλτοστρώθηκε είναι γεμάτος στροφές, ανηφόρες και κατηφόρες.

Το μοναστήρι φαίνεται από μακριά, μιας και η περιοχή δεν έχει δέντρα παρά μόνο χαμηλή βλάστηση, αλλά μέχρι να φτάσεις, ο δρόμος κάνει το γύρο για να αποφύγει τη βαθιά κοίτη ενός χειμάρρου, που το χειμώνα τρέχει λίγο νερό.

Το μοναστήρι είναι χτισμένο στις όχθες αυτού του μικρού χειμάρρου.

Είναι σαν μια όαση στο ερημικό τοπίο. Το καλοκαίρι παντού είναι ξερά, μόνο μερικές ελιές αλλάζουν λίγο το χρώμα του τοπίου, το χειμώνα όμως και την άνοιξη είναι πολύ όμορφα, μιας και γεμίζει η περιοχή αγριολούλουδα με τα τόσο όμορφα χρώματά τους.

Το μοναστήρι κτίστηκε κατά πάσα πιθανότητα το 14ο αι. και ανήκε σε τάγμα Λατίνων μοναχών.  Στο χώρο υπήρχε παλιότερο μοναστήρι των Κιστερσιανών μοναχών που ερείπια του σώζονται στα δυτικά της εκκλησίας. Φαίνεται ότι ήταν μεγάλο για τα δεδομένα της εποχής.

Μια άλλη εκδοχή, που δεν αναφέρεται γραπτώς σε ιστορικά κείμενα παρά μόνο στην τοπική παράδοση, αναφέρει ότι η Παναγία θεράπευσε μια Φράγκισσα αρχόντισσα από ακατάσχετη αιμορραγία μετά που επισκέφτηκε την περιοχή και προσκύνησε στην παλαιά, αρχική εκκλησία. Τότε αυτή με δικά της έξοδα ανήγειρε το σημερινό ναό σε ένδειξη ευχαριστίας προς την Παναγία.

Φαίνεται ότι το μοναστήρι μετά την κατάληψη της Κύπρου από τους Τούρκους εγκαταλείφθηκε και μεγάλο μέρος του γκρεμίστηκε. Το μοναστήρι αργότερα, περιήλθε στην κυριότητα της Μονής Σταυροβουνίου, αφού μια μαρτυρία αναφέρει ότι το 1733 επισκευάστηκε από τον Ηγούμενο παπά Καλλίνικο της Μονής Σταυροβουνίου.

Στα χρόνια που ακολούθησαν οι Τούρκοι λεηλάτησαν το μοναστήρι και τους γύρω χώρους. Στα χρόνια αυτά η εκκλησία χρησιμοποιήθηκε για να βάζουν τα ζώα τους οι Τούρκοι και οι γυναίκες έψηναν το γάλα και έφτιαχναν χαλούμια. Πιθανότατα αυτή την περίοδο κάηκε η εκκλησία, που και μέχρι σήμερα παραμένει μαυρισμένη.

Επί Ηγουμένου Βαρνάβα (1864-1948) το 1906 επισκευάστηκε ο Ναός και το 1907 λειτούργησε για πρώτη φορά μετά από πολλά χρόνια. Η πανήγυρης την Παρασκευή της Δικαινησίμου (27 Απριλ. 1907) εορτάστηκε με ιδιαίτερη λαμπρότητα (εφημ. Νέον Έθνος)

Τα χρόνια που ακολούθησαν ο Ναός έπαθε αρκετές ζημιές. Το 1974 αναφορές που πήραμε από τους πρόσφυγες κατοίκους της Κλαυδιάς, λένε ότι ο ναός ήταν κατεστραμμένος και ερημωμένος. Μέσα στο ναό υπήρχε ένας σωρός από πέτρες και χώμα και από κάτω έλεγαν ότι ήταν θαμμένος κάποιος μοναχός.

Τα περιστέρια είχαν μπει από τα σπασμένα παράθυρα και είχαν κάνει τις φωλιές τους μέσα. Το 1991-92 με πρωτοβουλία και μέριμνα του Ηγουμένου της Μονής Σταυροβουνίου Αρχιμανδρίτη Αθανάσιου έγιναν εκτεταμένες εργασίες επιδιόρθωσης και ανακαίνισης. Την ίδια περίοδο δεντροφυτεύτηκε η περιοχή του μοναστηριού.

Το καλοκαίρι του 2005 το τμήμα αρχαιοτήτων σε συνεργασία με τη Μονή Σταυροβουνίου ανέλαβε τον καθαρισμό της πέτρας από τα μαυρίσματα, μια εργασία αρκετά δύσκολη, μιας και οι πέτρες έχουν ανώμαλη επιφάνεια. Την ίδια περίοδο το τμήμα αρχαιοτήτων προχώρησε στη συντήρηση της εξωτερικής πέτρας στη βόρεια και ανατολική πλευρά του ναού.

Το όνομα  Στάζουσα είναι Ορθόδοξο Ελληνικό όνομα και το συναντούμε και σε άλλα μέρη του Ελληνισμού όπως στην Άνδρο. Είναι επίθετο της Παναγίας που σημαίνει « η αναβλύζουσα, η προχέουσα». Τιμάται εκεί η Ζωοδόχος Πηγή, δηλαδή η Παναγία που δέχθηκε την όντως Ζωή το Χριστό και αναδείχθηκε πηγή, που αναβλύζει και προχέει τη Ζωή αυτή στους πιστούς. Πιστοποίηση αυτού είναι και το γεγονός ότι στο χώρο υπάρχει αγίασμα που αναβλύζει από το βράχο. Μια άλλη εκδοχή αναφέρει ότι το αγίασμα αυτό θεράπευε τις αιμορραγίες (το αίμα που στάζει) και από αυτό το γεγονός πήρε το όνομά της η εκκλησία. Μέχρι και σήμερα πιστεύεται ότι το αγίασμα θεραπεύει αιμορραγίες.

Στο δρόμο του χωριού προς Πυργά, βρίσκεται η εκκλησία της Παναγίας Στάζουσας που είναι μετόχι της Mονής Σταυροβουνίου. Ο δρόμος που παλαιότερα ήταν χωματόδρομος και με πρωτοβουλία της κοινότητας σιγά σιγά ασφαλτοστρώθηκε είναι γεμάτος στροφές, ανηφόρες και κατηφόρες. Το μοναστήρι φαίνεται από μακριά, μιας και η περιοχή δεν έχει δέντρα παρά μόνο χαμηλή βλάστηση, αλλά μέχρι να φτάσεις, ο δρόμος κάνει το γύρο για να αποφύγει τη βαθιά κοίτη ενός χειμάρρου, που το χειμώνα τρέχει λίγο νερό.

Το μοναστήρι είναι χτισμένο στις όχθες αυτού του μικρού χειμάρρου. Είναι σαν μια όαση στο ερημικό τοπίο. Το καλοκαίρι παντού είναι ξερά, μόνο μερικές ελιές αλλάζουν λίγο το χρώμα του τοπίου, το χειμώνα όμως και την άνοιξη είναι πολύ όμορφα, μιας και γεμίζει η περιοχή αγριολούλουδα με τα τόσο όμορφα χρώματά τους.

Το μοναστήρι κτίστηκε κατά πάσα πιθανότητα το 14ο αι. και ανήκε σε τάγμα Λατίνων μοναχών.  Στο χώρο υπήρχε παλιότερο μοναστήρι των Κιστερσιανών μοναχών που ερείπια του σώζονται στα δυτικά της εκκλησίας. Φαίνεται ότι ήταν μεγάλο για τα δεδομένα της εποχής.

Η εκκλησία της Παναγίας Στάζουσας. Αριστερά διακρίνεται η κοίτη του χειμάρρου και μπροστά η καμάρα ήταν η είσοδος του αρχαίου μοναστηριού

Μια άλλη εκδοχή, που δεν αναφέρεται γραπτώς σε ιστορικά κείμενα παρά μόνο στην τοπική παράδοση, αναφέρει ότι η Παναγία θεράπευσε μια Φράγκισσα αρχόντισσα από ακατάσχετη αιμορραγία μετά που επισκέφτηκε την περιοχή και προσκύνησε στην παλαιά, αρχική εκκλησία. Τότε αυτή με δικά της έξοδα ανήγειρε το σημερινό ναό σε ένδειξη ευχαριστίας προς την Παναγία.

Φαίνεται ότι το μοναστήρι μετά την κατάληψη της Κύπρου από τους Τούρκους εγκαταλείφθηκε και μεγάλο μέρος του γκρεμίστηκε. Το μοναστήρι αργότερα, περιήλθε στην κυριότητα της Μονής Σταυροβουνίου, αφού μια μαρτυρία αναφέρει ότι το 1733 επισκευάστηκε από τον Ηγούμενο παπά Καλλίνικο της Μονής Σταυροβουνίου.

Στα χρόνια που ακολούθησαν οι Τούρκοι λεηλάτησαν το μοναστήρι και τους γύρω χώρους. Στα χρόνια αυτά η εκκλησία χρησιμοποιήθηκε για να βάζουν τα ζώα τους οι Τούρκοι και οι γυναίκες έψηναν το γάλα και έφτιαχναν χαλούμια. Πιθανότατα αυτή την περίοδο κάηκε η εκκλησία, που και μέχρι σήμερα παραμένει μαυρισμένη.

Επί Ηγουμένου Βαρνάβα (1864-1948) το 1906 επισκευάστηκε ο Ναός και το 1907 λειτούργησε για πρώτη φορά μετά από πολλά χρόνια. Η πανήγυρης την Παρασκευή της Δικαινησίμου (27 Απριλ. 1907) εορτάστηκε με ιδιαίτερη λαμπρότητα (εφημ. Νέον Έθνος)

Τα χρόνια που ακολούθησαν ο Ναός έπαθε αρκετές ζημιές. Το 1974 αναφορές που πήραμε από τους πρόσφυγες κατοίκους της Κλαυδιάς, λένε ότι ο ναός ήταν κατεστραμμένος και ερημωμένος. Μέσα στο ναό υπήρχε ένας σωρός από πέτρες και χώμα και από κάτω έλεγαν ότι ήταν θαμμένος κάποιος μοναχός. Τα περιστέρια είχαν μπει από τα σπασμένα παράθυρα και είχαν κάνει τις φωλιές τους μέσα. Το 1991-92 με πρωτοβουλία και μέριμνα του Ηγουμένου της Μονής Σταυροβουνίου Αρχιμανδρίτη Αθανάσιου έγιναν εκτεταμένες εργασίες επιδιόρθωσης και ανακαίνισης. Την ίδια περίοδο δεντροφυτεύτηκε η περιοχή του μοναστηριού.

Το καλοκαίρι του 2005 το τμήμα αρχαιοτήτων σε συνεργασία με τη Μονή Σταυροβουνίου ανέλαβε τον καθαρισμό της πέτρας από τα μαυρίσματα, μια εργασία αρκετά δύσκολη, μιας και οι πέτρες έχουν ανώμαλη επιφάνεια. Την ίδια περίοδο το τμήμα αρχαιοτήτων προχώρησε στη συντήρηση της εξωτερικής πέτρας στη βόρεια και ανατολική πλευρά του ναού.

Το όνομα  Στάζουσα είναι Ορθόδοξο Ελληνικό όνομα και το συναντούμε και σε άλλα μέρη του Ελληνισμού όπως στην Άνδρο. Είναι επίθετο της Παναγίας που σημαίνει « η αναβλύζουσα, η προχέουσα». Τιμάται εκεί η Ζωοδόχος Πηγή, δηλαδή η Παναγία που δέχθηκε την όντως Ζωή το Χριστό και αναδείχθηκε πηγή, που αναβλύζει και προχέει τη Ζωή αυτή στους πιστούς.

Πιστοποίηση αυτού είναι και το γεγονός ότι στο χώρο υπάρχει αγίασμα που αναβλύζει από το βράχο. Μια άλλη εκδοχή αναφέρει ότι το αγίασμα αυτό θεράπευε τις αιμορραγίες (το αίμα που στάζει) και από αυτό το γεγονός πήρε το όνομά της η εκκλησία. Μέχρι και σήμερα πιστεύεται ότι το αγίασμα θεραπεύει αιμορραγίες.

Η νότια πλευρά της εκκλησίας. Διακρίνεται η είσοδος, τα δύο ψηλά παράθυρα του κυρίως ναού καθώς και ο Νάρθηκας, το χαμηλότερο οικοδόμημα στο πίσω μέρος με το χαμηλό παράθυρο.

Στο χώρο σώζεται ο Ναός που είναι πετρόκτιστος γοτθικού ρυθμού. Είναι χωρισμένος σε δύο μέρη, στον Κυρίως Ναό και στο Νάρθηκα. Ο Κυρίως Ναός είναι ένα ορθογώνιο κτίσμα, που στεγάζεται με δύο σταυροθόλια που στηρίζονται στους εξωτερικούς τοίχους. Υπήρχαν δύο είσοδοι στο ναό ακριβώς απέναντι, στη βόρεια και νότια πλευρά του ναού. Η βόρεια έχει σφραγιστεί και παραμένει η νότια ως κύρια είσοδος του ναού.

Μια τρίτη πόρτα συνδέει το ναό με τον Νάρθηκα. Ο Νάρθηκας βρίσκεται στο δυτικό μέρος του ναού και ήταν μέχρι πρόσφατα ημιερειπωμένος. Το 1991 αποκαταστάθηκε στην αρχική του μορφή. Στα ανατολικά βρίσκεται το ιερό με το τέμπλο. Υπάρχουν καντήλια που ανάβουν μπροστά από τις εικόνες. Οι προσκυνητές πρέπει όμως να είναι πολύ προσεκτικοί στο άναμμα των καντηλιών, καθώς και των κεριών. Το κυρίως μέρος του ναού έχει τέσσερα παράθυρα αρκετά ψηλά, δύο σε κάθε πλευρά βόρεια και νότια και ένα στρογγυλό στα ανατολικά πάνω από το ιερό.

Από τα παλιά κτίσματα σώζεται τμήμα των ερειπωμένων κελιών, καθώς και η λιθόκτιστη είσοδος στη δυτική πλευρά. Στη βόρεια πλευρά συνεχίζει ένας τοίχος που πιθανόν να ήταν τμήμα των κελιών. Άλλα κτίσματα που αναφέρονται από περιηγητές έχουν καταστραφεί τελείως.

Μια σειρά από δέντρα οδηγεί στο αγίασμα που αναβλύζει από το βράχο. Το σημείο αυτό είχε κρυφτεί από πτώση χωμάτων και ανακαλύφτηκε το 1994 από θαύμα. Μια οβίδα της Εθνικής φρουράς έπεσε στην περιοχή στις 11 Ιουλίου 1993 και προκάλεσε μεγάλη πυρκαγιά, που έκαψε τη βλάστηση της περιοχής.

Την ίδια εποχή κάποιος λαογράφος δήλωσε στο μοναχό της μονής Πατήρ Βλάσιο, ότι δυτικά της παλιάς εκκλησίας του Τίμιου Προδρόμου, αναφέρεται ότι υπήρχε αγίασμα. Μετά από αυτή την πληροφορία οι μοναχοί παρατήρησαν ότι ένας βάτος και μια αροδάφνη, που κάηκαν από την πυρκαγιά, πολύ σύντομα άνοιξαν κι έβγαλαν φύλλα. Πήραν ακόμη μια πληροφορία από τον ερευνητή Κωστή Κοκκινόφτα, που ανάφερε ότι στην περιοχή υπήρχε αγίασμα που θεράπευε τις αιμορραγίες. Έτσι, μετά από ανασκαφές το Φεβρουάριο του 1994 βρέθηκε το αγίασμα και οι σωλήνες που το μετέφεραν στην εκκλησία του Τίμιου Προδρόμου. Ο χώρος τότε διαμορφώθηκε, ώστε να μπορούν οι πιστοί να πλησιάζουν.

Πιο κάτω βρίσκεται ένα εκκλησάκι αφιερωμένο στο Τίμιο Πρόδρομο. Ο ερευνητής Κωστής Κοκκινόφτας αναφέρει ότι πιθανόν να κτίστηκε τον 11ο αι. και ήταν βυζαντινού ρυθμού. Αλλού αναφέρεται, ότι πιθανότατα κτίστηκε επί Τουρκοκρατίας από τους Ορθόδοξους κατόχους του μοναστηριού, τους μοναχούς του Σταυροβουνίου. Η ύπαρξη αγιάσματος εξηγεί  την ύπαρξη ορθόδοξου ναού στο χώρο της Λατινικής Μονής. Κτίστηκε πλησίον του αγιάσματος για να τονιστεί η ορθόδοξη παρουσία. Ίσως όμως, ο παλιός ναός του 11ου αι. να καταστράφηκε στα χρόνια της Φραγκοκρατίας, που λειτουργούσε το καθολικό μοναστήρι και επί Τουρκοκρατίας να ξανακτίστηκε. Η δεύτερη αναφορά μάλλον είναι για αυτό το γεγονός. Το πιο πιθανόν η Φράγκισσα αρχόντισσα που έκτισε το σημερινό μοναστήρι να προσκύνησε σ΄αυτό το εκκλησάκι.

Η ονομασία του οφείλεται στο ότι η περιοχή αναγράφεται σε παλιά βιβλία με το όνομα αυτό και θεώρησαν ότι πήρε το όνομά της από το εκκλησάκι αυτό. Ο ερευνητής Κωστής Κοκκινόφτας αναφέρει ότι το αρχικό εκκλησάκι πιθανόν να ήταν αφιερωμένο στην Παναγία τη Στάζουσα. Ο ναός ήταν κατεστραμμένος και διακρίνονταν μόνο τα θεμέλια του και οι γκρεμισμένοι τοίχοι, μέχρι το 1991 όπου αποκαταστάθηκε στην αρχική του μορφή. Είναι μικρός ναός βυζαντινού ρυθμού. Στην είσοδο κατασκευάστηκε μια ξύλινη σκεπή.

Νοτιοδυτικά της Μονής ανηφορίζοντας προς το βουνό βρίσκεται μια σπηλιά, που ήταν σκήτη του Γέροντα Ιερομόναχου Σάββα και καταγόταν από την Αραδίππου. Έμεινε στη μονή Σταυροβουνίου από το 1937 μέχρι το 1962. Μερικές φορές ερχόταν στη Στάζουσα και φύλαγε τις ελιές από Τούρκους κλέφτες και επειδή δεν υπήρχε δωμάτιο για να μείνει έμενε εκεί. Αργότερα αναχώρησε για το όρος Σινά και άλλα μέρη. Πέθανε στην Κύπρο και τάφηκε στη Μονή Αγίου Γεωργίου Αλαμάνου.

Δίπλα από την εκκλησία στα νότια υπάρχουν κάτι λυόμενα δωμάτια μέσα στα οποία έμενε ο Πατήρ Βλάσιος, όταν ήταν μοναχός στο μοναστήρι αυτό. Έμεινε εκεί για ένα μικρό χρονικό διάστημα αρχές της δεκαετίας του 90΄. Ήταν εκεί την εποχή που βρέθηκε το αγίασμα.

Πολλά θαύματα αναφέρονται για την Παναγία Στάζουσα με πρώτο αυτό που αναφέραμε και σχετίζεται με το κτίσιμο της εκκλησίας. Στο βιβλίο «Ιστορία και Θαύματα Παναγίας Στάζουσας» (Πατήρ Βλάσιος, 1995) αναφέρονται πολλά. Εδώ θα αναφέρουμε μόνο μερικά που σχετίζονται με την ιστορία της εκκλησίας. Κατά τον καιρό της Αγγλοκρατίας, ένας Τούρκος βοσκός είχε τη μάντρα του περίπου 300 μέτρα νοτιοανατολικά  της εκκλησίας (η οποία ημιερειπωμένη υπάρχει μέχρι σήμερα μέσα σε σπηλιές). Το γάλα, το κουβαλούσε στην εκκλησία,  όπου η γυναίκα του το έκανε χαλούμια και αναράδες. Όταν γυρνούσε στην Κλαυδιά συναντούσε πολλές φορές μια άγνωστη γυναίκα η οποία παρουσιαζόταν μπροστά του και τον χτυπούσε αοράτως από πίσω. Παρόλα αυτά, ο Τούρκος δε συμμορφώθηκε και στο τέλος η γυναίκα του έχασε τα λογικά της και τρελάθηκε.

Αργότερα, σταμάτησαν να κάνουν το γάλα οι Τούρκοι εκεί, συνέχισαν όμως να πηγαίνουν με τα κοπάδια τους στην περιοχή. Με το γεγονός αυτό σχετίζεται και η επόμενη ιστορία. Ο Ιζάμης, ένας περιβόητος πλούσιος Τούρκος, συνήθιζε να πηγαίνει με το κοπάδι του στην περιοχή και να ξαπλώνει στην είσοδο της εκκλησίας. Τότε δεν υπήρχε το τέμπλο και έβλεπε κατευθείαν στην αψίδα του ιερού.

Πρόσεξε ότι υπήρχε ένα επιπρόσθετο κτίσμα, πήγε κοντά και χτύπησε πάνω. Αντιλήφθηκε ότι ήταν κούφιο από μέσα και τότε με ένα εργαλείο άνοιξε τρύπα και βρήκε μέσα χρυσά νομίσματα. Με τα χρήματα αυτά αγόρασε μεγάλο τσιφλίκι στη Δρομολαξιά και έγινε ξακουστός, διότι από φτωχός έγινε πλούσιος, ο περίφημος Ιζάμ-εφέντης. Αυτά, αναφέρεται στο βιβλίο για τα θαύματα της Παναγίας Στάζουσας, τα διηγήθηκε ο Ανδρόνικος Σπύρου, πρόσφυγας στην Κλαυδιά που τα άκουσε από το Γέρο Δημήτριο από το Αλεθρικό που απεβίωσε. Για το Ιζάμ-εφέντη, που αγόρασε αυτό το μεγάλο τσιφλίκι, μας μίλησε και ο Κωνσταντίνος Χαραλάμπους, κάτοικος Αλεθρικού

Ένα άλλο θαύμα αναφέρει ότι Τούρκοι έκαψαν την πόρτα της εκκλησίας. Μετά όμως, όπως ανάφεραν συγχωριανοί τους, αρρώστησαν και υπέφεραν πολύ καιρό. Πολλά άλλα θαύματα αναφέρονται για ανθρώπους που τιμώρησε η Παναγία γιατί πρόσβαλαν την εκκλησία, για ανθρώπους που γιάτρεψε από αιμορραγίες και άλλες ασθένειες ή ζευγάρια που βοήθησε να τεκνοποιήσουν.

Το μοναστήρι λειτουργεί την Παρασκευή της Διακαινησίμου, όπου είναι και η πανήγυρης του Ναού και σε πολλές άλλες γιορτές της Παναγίας. Εκεί γίνονται βαφτίσεις και καμιά φορά και γάμοι.

Εκεί γυρίστηκε και το τελευταίο μέρος του κυπριακού έργου «Ειρηνού τσαι Βάσος» όπου η Ειρηνού μια πλούσια αγάπησε ένα φτωχό το Βάσο. Για τα δεδομένα της εποχής δεν ήταν αποδεχτός ένας τέτοιος γάμος από την οικογένεια της Ειρηνούς. Η Ειρηνού φεύγει από το σπίτι και περιπλανιέται σε πολλά μέρη μέχρι που φτάνει και στην Παναγία τη Στάζουσα. Εκεί προσεύχεται για τον αγαπημένο της και αυτοκτονεί. Την ίδια κατάληξη είχε και ο Βάσος. Τους έθαψαν μαζί στο χώρο της εκκλησίας. Οι επισκέπτες της Μονής, τις επόμενες μέρες, έβλεπαν εκεί την ταφόπετρα που χρησιμοποιήθηκε για τα γυρίσματα

Αξίζει μια επίσκεψη για προσκύνημα στο χώρο του μοναστηριού!

Η διαδρομή στη συνέχεια συνεχίζει νοτιοδυτικά προς το χωριό Κόρνος και τον εκδρομικό χώρο Κόρνου, καταλήγοντας στο χωριό Δελίκηπος.

Κατά μήκος της διαδρομής υπάρχουν πολλά εστιατόρια καθώς και ιατρική βοήθεια. Ενδιαφέροντα σημεία αποτελούν η εκπληκτική θέα από την κορυφή Σταυροβουνίου και το παραδοσιακό εργαστήριο κεραμικής στο χωριό Κόρνος.

Σημείο Εκκίνησης : Κλαυδιά

Τέρμα: Δελίκηπος

Εκτιμώμενη Διάρκεια: Περίπου 10 - 13 ώρες

Μήκος Διαδρομής: 28,5 χιλιόμετρα

Σχετικά Άρθρα


Iερός Ναός Αγ. Νικολάου - Πολεμί...

Μεγάλη εκκλησία,πολύ όμορφη και πετρόκτιστη.


Μουσείο Φυσικής Ιστορίας Δήμου Λ...

Το Μουσείο φιλοξενεί σπάνια έντομα, πουλιά, ερπετά και ζώα της Κύπρου. Για όσους ενδιαφέρονται να μάθουν περισότερα για τη...


Παγκύπριο Ιατρικό Μουσείο, Λεμεσ...

Τις πόρτες του στο κοινό ανοίγει το Ιατρικό Μουσείο της Κύπρου σε Διατηρητέο Κτήριο του Οικιστικού Πυρήνα Κάτω Πολεμιδιών,...


Υδατοφράκτης Γερμασόγειας

Ο Υδατοφράκτης Γερμασόγειας βρίσκεται στο βόρειο σημείο του Δήμου Γερμασόγειας σε απόσταση 4ΚΜ περίπου από την παραλιακή...